Ontvang gratis dialoog tips

Echte uitwisseling is machteloos

De afgelopen jaren heb ik een paar keer met Dialoogisch samengewerkt. Guido las onlangs een stukje van mij over het voeren van een dialoog en vroeg mij voor hun E-zine een stukje te schrijven. Enthousiast zei ik JA. En dan komt de blokkade omdat ik iets moet van mezelf. Tegelijk weet ik dat het ook weer oplost, en ja hoor….Gisteravond had ik een gesprek met mijn man over: waarom jongeren bij problemen toch vaak om een hiërarchische oplossingen vragen. In korte tijd hadden we een stevige discussie. Nu wil ik hier niet verder ingaan op het inhoudelijke vraagstuk maar vooral op het feit dat we allebei binnen ‘no time’ allerlei meningen zaten te verkondigen. Dit gebeurt niet alleen binnen een privérelatie maar ook binnen de bedrijven waarin we werken.

Al vanaf 1998 ben ik geboeid door het begrip dialoog. In dat jaar las ik het boek van Peter Senge ‘the fifth disciplin’, er ging een wereld voor mij open. En nog steeds kan ik hier uit putten. Door zijn uitleg van de dialoog en de verbinding die hij legt met teamontwikkeling heb ik geleerd dat deze relatie cruciaal is voor de ontwikkeling van professionele organisaties (mijn werkomgeving).

De begrippen dialoog en discussie worden vaak door elkaar gebruikt. Senge legt duidelijk uit wat het verschil is. Kort gezegd: in de discussie wissel je standpunten uit en in de dialoog verken je elkaars (wereld)beelden. Beide manieren kennen hun eigen regels. Een productieve discussie leidt naar een conclusie of plan. Een goede dialoog zorgt voor een helder beeld van complexe zaken. Voor het voeren van een goede discussie is het noodzakelijk om ook bedreven te zijn in het voeren van een dialoog, beide zijn van belang voor een goed functionerend team.

In 2009 heeft C. Otto Scharmer een inspirerend (en dik) boek uitgebracht namelijk de U-theory. In dit boek legt hij uitgebreid uit wat de vier niveaus van communicatie zijn en waar deze toe leiden. Ook deze theorie inspireert me om de werkelijkheid te analyseren en geeft me inzichten die zich nog aan het ontwikkelen zijn. Hij gaat namelijk een stap verder dan het voeren van de dialoog, dit noemt hij presencing. Dit laatste heb ik wel eens ervaren in een groep waarbij ik het gevoel kreeg dat we meer werden dan het geheel. Dit fenomeen moet je ervaren en kan ik moeilijk uitleggen. Daarom beperk ik me in mijn praktijk tot de begrippen discussie en dialoog. Voor zover de theorie en mijn interpretatie daarvan.

Ik ervaar vaak dat een discussie tot strijd leidt. We denken dat die strijd ontstaat door het verschil van ideeën maar meestal is de strijd het gevolg van onenigheid over de vraag wie mag bepalen welk idee het zwaarst weegt. Een machtsstrijd dus, de gevolgen hiervan ken ik wel. Een nacht niet fijn slapen na een dergelijke discussie; het negatieve effect is langduriger dan het moment van de discussie zelf.

We nemen meestal niet de tijd om een goede dialoog te voeren rond een complex onderwerp. De regels zijn ook lastiger je moet je opvatting namelijk ‘opschorten’. Dat vinden we over het algemeen niet makkelijk. Zeker in deze tijd waarin je direct een mening klaar moet hebben bij het twitteren, snapchatten en instagrammen. Ik merk dan ook dat het vaak moeite kost om collega’s mee te krijgen in het voeren van een dialoog, de rust ontbreekt.

We weten vaak niet goed wat het verschil is tussen discussie en dialoog en kiezen zeker niet bewust voor één van de twee. Terwijl als het goed wordt toegepast beide manieren zeer waardevol zijn. Dit heb ik de afgelopen twee jaar dan ook ervaren in mijn team. We passen regelmatig een ‘light version’ dialoog toe. We zeggen dan meestal: “..als ik nu even hardop denk”. Door die zin creëren we ruimte in ons overleg en zorgen we ervoor dat we er niet direct bovenop springen. Dit leidde tot veel vertrouwen in elkaar want we laten de ander ‘in ons hoofd kijken’. Ook geeft dat ruimte voor stevige discussies omdat die gebaseerd zijn op kennis van elkaars manier van denken.

We hebben onlangs geconstateerd dat door op deze manier in elkaar te investeren en van elkaar te leren, we als team resultaten hebben bereikt waar velen van overtuigd waren dat we dit niet zouden bereiken.

Het bovenstaande heb ik met mijn man besproken. Hij vond het geen machtsstrijd. Nee, het was een typisch gevalletje van ‘venus en mars’. Maar dat is weer een ander boek.

Er valt hier nog veel meer over te zeggen en we weten zeker dat de lezers van dit artikel ook hun eigen gedachten op dit punt hebben. We zijn erg benieuwd naar jullie reacties!

2017-09-05T11:35:40+00:00 11 augustus 2017|0 Comments

Leave A Comment